Hoera voor hokjes

De laatste loodjes van mijn nieuwe boek zijn begonnen. Met nog zes weken te gaan voordat ie in de winkel ligt. Het schrijven is gedaan. Nou ja. Nog niet helemaal. Want bijna naar de drukker betekent nog net op tijd voor die laatste aanvullingen. Met dank aan een week afkicken van schrijven op Vlieland lees ik op de boot dat ene geniale voorbeeld over de elitaire advocatencultuur. Beschreven door een Brabantse advocaat, opgegroeid op een woonwagenkamp, als eerste van de familie studerend. Met een foto van hem waar ik zo hard om moet lachen dat ik verstoorde blikken van medepassagiers krijg. Of de geweldige cultuurverschillen op zo ongeveer elk terras (denk: Gooise ouders met dito kinderen, eilandbewoners, gebrek aan personeel). Een artikel van een lector Jeugd over inclusief onderwijs, met een tamelijke onderwijsdoodzonde 'zet niet continu dat kind centraal'.

Allemaal te mooi om te laten gaan... Afkicken doe ik later wel.

De laatste loodjes betekent ook de juiste verwijzingen en links zoeken. In het hoofdstuk over inclusieve organisatiecultuur verwijs ik naar een geniaal filmpje over verbinden. Maar waar is dat ding als je 'm nodig hebt? Ik vond 'm op LinkedIn. En zag toen ineens pas wat de titel van het filmpje is. Don’t put people in boxes. Terwijl dat exactly is wat er gebeurt in dat filmpje. Daar ga ik acuut van steigeren.

De uitkomst is verbinding, dat klopt. Wat mij betreft echter helemaal niet omdat people niet in boxes worden gezet maar juist OMDAT people in boxes worden gezet. Geen idee wie die titel heeft bedacht, maar het zou moeten zijn ‘definitely do put people in boxes’.

Dit veel geprezen en gedeelde filmpje is namelijk één grote exercitie in onderscheid maken. Leuke, pijnlijke, moeilijke, eenzame, hilarische verschillen. Alle voetbalfans bij elkaar. En alle verpleegsters in een vak. Alle mannen met pak en stropdas apart en alle nieuwe, non-native Denen bij elkaar. Alle mensen ‘we trust’ in een vak en iedereen ‘we try to avoid’ in een vak. De mensen van het platteland bij elkaar en de mensen bij elkaar die nog nooit een koe hebben gezien. Je ziet ze naar elkaar kijken: vreemden met wie je niks deelt.
En dan iedereen die ooit de clown in de klas was samen in een vak. Zonder de rest. Iedereen die ooit heeft gepest samen in een vak. En de rest erbuiten. Alle stiefouders bij elkaar en de rest niet. De biseksuelen in een vak. Wat er maar eentje is. En de rest erbuiten.

Een eindeloze reeks verschillende vakjes volgt. Elk hokje sluit in én sluit uit. En uitgerekend dàt zorgt voor veel verbinding. Voor inclusie. Dus eigenlijk: please, do put people in boxes. As many as possible. Zodat je weet hoe je bij elkaar hoort, op welke manieren. En hoe gewoon het is om er soms niet bij te horen. In je eentje te staan. Of misschien erger: iemand in zijn eentje in een vak te zien staan.

Een inclusieve organisatiecultuur is zo gebaat bij onderscheid maken. Gewoon. Zonder verontwaardigd ‘dat is discriminatie’, wat ik naar mijn hoofd kreeg toen ik laatst in een team een hokjesexercitie deed en vroeg of de mannen even bij elkaar wilden gaan staan en de vrouwen in de andere hoek. Zonder ‘ah dat is zielig…’ toen dat ene teamlid van regio noord alleen stond tegenover 20 collega’s van de regio oost. Zonder ‘oehh, niet zeggen’ toen ik een hokje maakte voor de boventalligen en een ander hokje voor de niet-boventalligen. Laat staan dat je het nog veel moeilijkere en veel gevoeligere 'anders en verschillend' in beeld brengt in organisaties.

In mijn nieuwe boek zet ik op papier wat ik te pas en te onpas iedereen al in z’n oren toeter: als je inclusie en verbinding in je organisatie wilt, begin dan met onderscheid maken. Hoe onze allergie voor hokjes en onze angst voor ongelijkheid een inclusieve organisatiecultuur ongelofelijk in de weg staat. En waarom je onbedoeld juist minder inclusie krijgt, als je wars bent van onderscheid maken.

Alhoewel. Eerst moet je nog iets anders doen voor een inclusieve organisatiecultuur. Wat nog veeeeel moeilijker is dan onderscheid maken. Staat allemaal in dat boek!

© Maaike Thiecke; delen natuurlijk graag, bronvermelding ook graag!

Reactie plaatsen