23 september 2022 

"Het is hier geen Disney World!"

Ik had 'm bijna gemist, de Week van het Werkgeluk ...! Totdat ik gebeld werd door een oude bekende. Iemand waarmee ik jaren geleden al eens had gewerkt. Hij zei: "Ik dacht ik ga even met jou bellen want ik word zo ongekend chagrijnig van die Week van het Werkgeluk...!"

Hij vertelde hoe in zijn organisatie werkgeluk een belangrijk thema is, waar serieus werk van wordt gemaakt. "Het probleem is alleen: hoe meer wij op werkgeluk inzetten, hoe ongelukkiger iedereen lijkt te worden ... Dat is toch raar?"

Nee hoor. Helemaal niet raar. Omdat werkgeluk impliceert dat het over jouw en mijn geluk gaat. Over wat ik persoonlijk prettig, fijn, inspirerend en zinvol vind, qua werk. En qua leven trouwens ook. Qua balans in werk en privé. En dan gaat het ook nog over waar jij, en zij, en hij individueel allemaal werkgelukkig van wordt. Het gaat bijna vanzelf over persoonlijke voorkeuren. Ik kom in organisaties waar het normaal is dat mensen geen offertes schrijven omdat ze daar ongelukkig van worden en geen billen wassen omdat ze dat on-inspirerend vinden. Of er wordt geen leiding gegeven omdat de hoogopgeleide jonge professionals vinden dat hun collega's daar wel baat bij zouden hebben maar voor hen persoonlijk dat slecht is voor hun werkgeluk.

Allemaal persoonlijk werkgeluk, wat natuurlijk niet allemaal hetzelfde is en ook heel veel niet bij elkaar past. Haaks op elkaar staat, soms. Mijn individuele werkgeluk staat jouw individuele werkgeluk dan in de weg. Dat kun je proberen op te lossen door extra mogelijkheden te bieden, meer flexibiliteit in uren, manieren, middelen, taken. Totdat je om je heen kijkt en denkt: wat zitten we hier eigenlijk te doen? "Nou, precies!", zei mijn oude bekende. "Ik zei afgelopen week: het is hier geen Disney World! Maar ja, toen was ik de harde bullebak die het geen bal interesseert hoe het met de mensen gaat ..."

Streven naar individueel werkgeluk is dus eigenlijk vragen om problemen. Daar wordt iedereen vanzelf een beetje werkongelukkiger van. En dat is natuurlijk heel rottig, omdat de meeste organisaties die werkgeluk hoog in het vaandel hebben juist graag willen dat hun mensen het goed hebben. Als 'iedereen' eerder ongelukkig dan gelukkiger lijkt te worden van al je goede intenties en ruimte dan kan er maar zo twijfel ontstaan over die goede intenties. En ook over de bereidheid van mensen om gelukkig te zijn met wat ze allemaal krijgen.

Moet je dan maar schijt hebben aan werkgeluk? Nee, natuurlijk niet. Organisaties hebben een ongelofelijk goede manier om werkgeluk te bevorderen. Namelijk beginnen bij de klus die er te klaren is. Geluk wordt enorm bepaald door 'ertoe doen'. Erbij horen. Laat dat nou bij uitstek in organisaties een schot voor open doel zijn: beginnen bij de opgave van de organisatie. En mensen dus laten bijdragen aan die klus. Ze ertoe laten doen, gezien de opgave van de organisatie. Dàt zorgt voor werkgeluk.

De nadruk op individueel, los werkgeluk helpt je zo de bietenbrug op. En dus krijg ik kortsluiting in de Week van het Werkgeluk, elk jaar weer. Moet ik toch de barricaden op.

Of ik dit even wilde komen uitleggen in de werkgroep Werkgeluk. Tuurlijk.

Ik realiseerde me ook hoe organisaties gebaat zijn bij tolk-vertalers van al die 'rare' verschijnselen in organisaties. Die 'ja logisch' brengen als je de oude hardnekkige patronen uit je vloerbedekking wilt hebben en een nieuw blik aan frisse, competente mensen helemaal niet leidt tot iets anders. Die kunnen uitleggen waarom je ook een angstcultuur kunt krijgen zonder narcisten van bazen. Dat je van vitale individuen helemaal niet vanzelf een vitale organisatie krijgt. Hoe makkelijk je bij die droom van een inclusieve organisatiecultuur de deur wagenwijd openzet voor een nachtmerrie. En je dus ook de weg kunnen wijzen naar wat je vooral wél moet doen en al helemaal moet laten, om te voorkomen dat je de verkeerde kant op ploetert.

Dat is precies waarom ik een systemische master voor adviseurs aanbied. En waarschijnlijk ook precies de reden dat de eerste met open inschrijving in no time vol was, afgelopen maand. Het stikt namelijk van de adviseurs die dolgraag die tolk-vertaler voor organisaties met de poten in de verandermodder willen zijn. Die snakken naar een manier waarop alles wat zij intuïtief al 100 jaar aanvoelen in de aanbieding kunnen gooien én dat dat hongerig wordt opgeslurpt. Adviseurs die chagrijnig worden van te weinig impact, terwijl ze echt ervaren zijn. Die ook gebeld willen worden door een opdrachtgever die jaren later nog steeds weet dat je verstand had van 'rare fratsen in organisaties'. Krijg je zin? In november start de volgende!
Wil je 'm in jouw organisatie voor alle HR-adviseurs? Of het Verbeterteam? Kan ook!

Reactie plaatsen