Oude liefde roest niet

'Wil jij misschien koken voor mijn verjaardag?' vroeg mijn zus.
'Nou graag!!!' riep ik verrukt.

Ze vierde haar 60^e verjaardag. Met een eet-dans-feestje. Voor 50 man. Dan weet ik direct: oude liefde roest niet.

Voor mijn zus, zeker. En voor die oude liefde van mij voor koken. En bakken. Voor een grote tafel vol feest-eten. Dus koken voor een feestje? Voor 50 man? Jij krijgt dan misschien acuut een hartverzakking, maar mijn hart maakt direct een sprongetje.

Walhalla.

Ik heb niet voor niks een cateringbedrijf gehad. En ik droom niet voor niks af en toe over een verbouwde SRV-wagen met lekker voer. Ik droom zelfs van www.troostvoer.nl, voor zelfgemaakt eten bij hospices en na begrafenissen en crematies. Mij wel bellen.

Met dank aan de uitnodiging van mijn zus heb ik mij weken verkneukeld over alles wat ik zou maken. Gouwe ouwe recepten. Nieuwe recepten. Vega-vegan-recepten.
Genoten van plannen.
Lijsten.
Boodschappen.
En mijn voorraad grote schalen en pannen afstoffen als een soort verloren trofeeën.
Weer als vanouds likkebaardend bij Xenos staan met geniaal excuus voor alle niet-relevante kookaccessoires en bakvormen.
Kringloopwinkels afstruinen voor meer variatie in schalen en schaaltjes. En voor een broodnodige etagère voor 80 muffins.

Drie dagen koken. Ik word daar zo gelukkig van.

Met een auto vol feestvoer naar Amsterdam.
Pulled jackfruit en pulled chicken in twee reusachtige Creuset pannen, een maisbrood met jalapeños van 40 bij 30 centimeter en een even grote tortilla met spinazie en pijnboompitten.
100 pestoballetjes, 86 miniquiches in drie smaken, 75 viskoekjes met mie. En 80 hartige muffins.
Couscous met abrikoos en sardien.
Eiersalade voor een weeshuis en knoflookboter voor een maand.
Focaccia met rode druiven en rozemarijn.
Gemarineerde mozzarella met munt en chili.
Aardbei-tomaat-salsa met balsamico.
En nog wat.

Oude liefde roest niet, nee. En die oude liefde werd met open armen ontvangen.

Maar mijn lijf roest helaas wel. En mijn brein ook. Daar had ik dan weer vrij slecht rekening mee gehouden. Net als dat ik vakkundig vergeten was waarom ik ooit gestopt was met dat cateringbedrijf.

Ik had er wel rekening mee gehouden dat ik een dag na het feest moest bijkomen. Vooruit: kapot zou zijn van plezier en van zere rug en zere voeten. Maar toen ik een week later van de fysio een strenge preek kreeg omdat ik de typische blessure had van koks die dagen achter elkaar gebogen over het aanrecht staan, moest ik ook iets anders onder ogen zien.

Dit gaat niet meer.

De oude liefde roest niet, maar linksom of rechtsom is mijn lijf en mijn brein niet meer zo lenig als toen. Natuurlijk: dit was uitzonderlijk. Een hele grote groep. Slecht gepland met een volle nieuwe masterclass ertussen. En ik ben uit training, met twee kinderen die op zichzelf wonen.

Maar eerlijk? Dat is een smoes.

Het was makkelijker geweest als ik naderhand had kunnen constateren dat ik het niet meer zo leuk vind, dat koken. Gewoon: oude liefde is voorbij. Maar daar is totaal geen sprake van. Ondanks een uitgewoond lijf en een overgekookt brein heb ik er zo verschrikkelijk van genoten. Van drie dagen lang, van alles tegelijk, van plannen van oven, schalen, eieren en afwasmachine. Van 34 keer naar de supermarkt zelfs.
En ook van eten maken dat precies doet wat ik zo graag wil: bijdragen aan de feestvreugde. Precies daarom die grote tafel met overvloed, waar iedereen zelf kan pakken. Daarom die mooie grote schalen die 362 dagen per jaar in de weg staan. Daarom geen bordjes met per persoon een portie in kunstige opmaak.

De droom van die verbouwde SRV-wagen met lekkere dingen is springlevend. En ik weet trouwens ook weer dat mensen zouden omrijden voor mijn feest- en troostvoer.

Door mijn eigen oude liefde die niet roest, viel mij daarna ineens op hoeveel mensen met een groot hart voor ‘iets’ in organisaties best overbelast ogen. Zorgmensen, met een groot zorghart. Overbelast. Onderwijsmensen met een groot onderwijshart. Net zo overbelast en uitgeput.
Ik sprak een manager die na 25 jaar overwoog een ander vak te kiezen, omdat hij als leider moe was. Zo moe. ‘Het is het leukste wat er is, leidinggeven aan een team en aan mensen, maar het gaat niet meer,’ zei hij.
Een eigenaar van een bedrijf dat succesvol groeit, die aan het eind van haar latijn is en zo verschrikkelijk haar vitale versie van vroeger mist. ‘Je zou bijna denken dat ik klaar ben met ondernemen, maar dat is het niet,' zei zij.

Allemaal oude liefde die niet roest.

Alleen is de manier waarop dat hart werkt mogelijk aan … ehhh … tja … tweaken toe? Aan ‘refreshment’ toe? Aan beter mikken toe?
Zou ik ook graag doen met mijn oude liefde voor koken en bakken. Tweaken zodat het wel kan, koken voor 50 man. En die SRV-wagen. Hup, denken in mogelijkheden.

Nou zou ik mijn beurse kookhart niet willen vergelijken met een professioneel zorghart of onderwijshart, al was het maar omdat die van mij slechts tot een overkokende hobby leidt. Maar toch even.

Voordat je tweakt.
Of voordat je een ander vak kiest.

Mogelijk, heel misschien, eerst even onder ogen zien dat die oude liefde niet meer kan stromen zoals voorheen?
Dat het simpelweg niet meer gaat zoals het ging, met dat zorghart en dat onderwijshart en dat managershart en dat ondernemershart…?

Dat sommige dingen, ook als de oude liefde helemaal niet roest, echt niet meer kunnen zoals het kon?

En dat dat zo jammer is? Of zelfs akelig en verdrietig?
Misschien dat eerst, om te voorkomen dat je je oude liefde gefrustreerd doodverklaart …?

Ohhh sorry, natuurlijk: ik moet in oplossingen denken hoe het wél kan. Omdenken; bij uitstek het talent van mensen met een oude liefde die niet roest. Vooral niet stilstaan bij wat er - mogelijk eventueel misschien - voorbij is omdat niet meer gaat wat ooit wel ging.
En nee, dat heet geen doorploeteren, dat heet 'niet piepen'.

Dat gebruik ik dan zelf maar weer om niet te piepen over het feit dat koken voor 50 man voorbij is. En vooral niet met een klein brokje in mijn keel onder ogen te zien wat ik twee weken geleden in mijn gezicht gesmeten kreeg: mijn grenzen én mijn oude liefde.

Over een jaar wordt mijn vader 90 jaar. Ik heb ‘m een taartjes-en-toetjes-diner beloofd. Kan ik twaalf maanden rustig over nadenken. Rustig op verheugen. En alvast rustig beginnen met test-koken.

Caramelblokken.
Rabarber-aardbeien-taartjes
Brownies en blondies.
Espressotaart.
Bokkepootjes van Robèrt van Beckhoven.
Limoen-pistachetaartjes.
Kaneelparfait.
Madeleines.
Notentaart.
Vegan-suikervrije-glutenvrije dadeltaart. Wat dan van mijn vader weer niet hoeft want die leeft op suiker, maar wel van mijn zus en mijn dochter.