Kom-er-maar-bij-show
In de meivakantie las ik weer het boek De stap van Merel van Vroonhoven, oud-bestuurder bij Nationale Nederlanden, ING, NS en AFM. Deze voormalig Topvrouw van het jaar ruilde haar bestuurskamer in voor een klaslokaal in het speciaal onderwijs; haar boek gaat niet alleen over deze gigantische transitie maar biedt ook een fijn inkijkje in de cultuur van de organisaties waar zij werkte. Het boek is één grote cultuur-in-de-vloerbedekking-demonstratie. Niet alleen van organisatieculturen, maar ook van de cultuur van bestuurders met chauffeur en INSEAD en de cultuur van juffen en de PABO. Van man-vrouw-culturen. En van rijk-arm. Van zwart-wit.
Een boek ook over opnieuw beginnen en achteraan sluiten als leerling en stagiaire terwijl je ouder, ervarener, rijker bent dan je collega’s. Over kansengelijkheid en kansenongelijkheid.
Merel herinnert zich hoe een Belgische collega-bestuurder regelmatig riep ‘Are they smoking dope…?' als een besluit in een Nederlandse organisatie weer eens een begin van een discussie was en niet de start van de uitvoering van een besluit.
In sommige organisaties heet dat de poldercultuur. Vaak in combinatie met de kom-er-maar-bij-show.
Iedereen mag overal over meedenken en meepraten.
Iedereen mag z'n zegje en z'n plasje erover doen.
En ook: iedereen wordt overal voor uitgenodigd. Iedereen mag overal bij aansluiten.
De intentie is zonder uitzondering goed: mensen voelen zich welkom en verbonden. En gehoord en gezien. En belangrijk ook. Het vervelende is alleen dat die kom-er-maar-bij-show eerder averechts uitpakt. Want de werkdruk wordt gigantisch hoog omdat je in 100 verschillende projectgroepen, pilot teams, klankbordgroepen, kernteams, task forces, stuurgroepen en denktanks zit waardoor je je gewone werk ’s avonds en in het weekend moet doen. De tsunami aan overleggen in je agenda is niet bij te houden.
Dus is het volkomen logisch dat je selectieve oren krijgt. Vanzelf. Dat je niet alles leest. Dat je (stiekem) selectieve appgroepjes, vooroverleggen en afstemming krijgt.
Met de kom-er-maar-bij-show ga je je trouwens ook vanzelf, volautomatisch, met ‘alles’ bemoeien, overal verschijnen en je overal over uitspreken ook al had je je voorgenomen dat niet te doen. Ga je op elke meedenk-uitnodiging in.
En als je er dan toch bent, tja dan kun je je beter ook 'even' uitspreken. En 'even' delen hoe jij ernaar kijkt. Net als je collega's.
Ondertussen voel je je afwisselend pottenkijker, verveeld of belast in vergaderingen waar alles met iedereen gedeeld en besproken wordt. Of je wordt onverschillig. Oost-Indisch doof. Afgehaakt. Doet testbeeld.
En dat heet dan niet-betrokken.
Mensen kunnen bijna niet anders dan rottige keuzes maken over hun tijd, hun betrokkenheid, hun kwaliteit en hun hart. Willekeurige keuzes. Ik ken genoeg organisaties met een kom-er-maar-bij-show die er bijna aan kapot gaan, aan dat alles met iedereen en overal en alles. Het is ook logisch dat steeds meer mensen zich niet gezien voelen en niet gehoord. En niet verbonden.
Best akelig bij een goedbedoelde kom-er-maar-bij-show ...
De remedie is eenvoudig én verschrikkelijk: selectiever deurbeleid. Niet iedereen mag overal binnen en overal mee. Niet alles wordt gehoord en niet iedereen zit aan tafel. En laat dat nou precies een tegen-natuurlijke actie zijn. Zoals elke remedie tegen welke hardnekkige cultuur in de organisatie dan ook een tegen-natuurlijke actie is. Daarom zit mijn training Cultuurdingetjes vol met dat soort eenvoudige én verschrikkelijke tegen-natuurlijke remedies.
Hebben? Je kunt je nu nog inschrijven voor de training die op 1 september begint. Dan krijg je die remedie voor de kom-er-maar-bij-show en voor veel andere cultuurdingetjes in de vloerbedekking!
